هو الساقی

ای حلم و علم به هم درآمیخته!

ای آفتاب علم و هدایت!

بر گلزار جانمان،

 از تابش «شکر» و «هدایتِ» خویش بتاب

که از فرط «هدایت»،به اوج قله «شکر» بار یافتی

و «شاکر» و «هادی» لقب گرفتی.

دور نبود...،

 از تو که نورافشانی خویش را از هنگام فرا رسیدنت آغاز کنی؛

 آخر پدرت، زاده حسین علیه‏السلام بود که بر خوانِ خداوند،

 نان نماز و سجده می‏خورد و مادرت،

 شاهزاده موقّره امام حسن مجتبی علیه‏السلام بود

که بر سفره آن بزرگ مهر، شراب طهور معرفت نوشیده بود

 و بر بساط زین العباد علیه‏السلام روز و شب از چشمه فیض ربانی،

بلور تقرب در می‏کشید و نور می‏شد.

ای قبله پنجم! درود و سلام خدا بر تو باد،

ای بر شاخه‏های طوبای خدا، آویخته!

درودت باد!